ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

24 Όμως ο Κόκορας: - Έμαθα Σκιουράκι ότι θέλεις να κάνεις στην αυλή μου τη γιορτή της γιαγιάς σου. - Ναι, υπάρχει πρόβλημα; Η αυλή δεν ανήκει σε όλα τα ζώα; - Ε, βέβαια. Κανένα πρόβλημα. Δική σας αφού τη θέ- λετε. Αλλά… - Σας ευχαριστούμε πολύ. Αλλά; Τι; - Για να βρείτε την αυλή έτοιμη για τη γιορτή και μετά τη γιορτή για να ξαναγίνει η αυλή όπως ήταν πριν, πρέπει να δώσετε όλοι κάτι. Όχι σε εμένα. Στον Βα- σιλιά, για να μπορεί να φροντίζει για όλους μας. - Κάτι; Τι; - Άκουσα πως δίνεις καρύδια. Ας συμφωνήσουμε ότι αυτά είναι τα χρήματά μας. Για κάθε καλεσμένο ένα καρύδι. Οι πρώτες μορφές αυτού που καλούμε «χρήμα» συνδέονταν με την υποχρέωση των ανθρώπων να καταβάλουν φόρο σε αυτούς που είχαν την εξουσία, π.χ. στον βασιλιά Ο Σκίουρος ήταν πολύ λυπημένος. Δεν το είχε σκε- φτεί αυτό. Πού θα έβρισκε ένα καρύδι για κάθε καλε- σμένο; Κάτι πέρασε από το μυαλό του, αλλά όχι! Τι καλεσμένοι θα ήταν, αν έπρεπε να δώσουν κι από ένα καρύδι; Προτιμούσε να ακυρώσει τη γιορτή. - Θα ακυρώσεις τη γιορτή; Γιατί; ρώτησε ο Ασβός.